خـم زلف تو دام کـفر و دین است
ز کارستان او یک شمّه این است

جـمالت معجـز حُسن است لیکـن
حدیث غمزه‌ات سِحر مبین است
...
ز چشم شوخ تو جان کی توان برد
کـه دایم با کـمان انـدر کـمین است

بــر آن چـشـم سـیـه صـد آفـریـن بـاد
که در عاشق کُـشی سحرآفرین است

عـجـب عـلـمـیست عـلم هـیئت عـشق
که چـرخ هـشـتمش هـفتم زمین است

تو پنداری که بدگو رفت و جان برد
حـسـابَـش بـا کِـرامُ الکـاتِـبـیـن اسـت

مَـشـو حـافـظ ز کِـید زلـفـش ایـِمـن
که دل برد و کنون دربند دین است