به دهکده عرفان خوش امدید

هوسی است در سَـر من که سَـر بـشـر ندارم
من از این هوس چنانم که ز خود خبر ندارم

دو هزار ملک بخشد شه عشق هر زمانی
من از او بجز جـمالش طمعی دگـر ندارم
...
کمر و کلاه عشقش به دو کون مر مرا بس
چـه شد ار کله بیفتد چه غم ار کـمر ندارم

سحـری ببرد عشقش دل خـسـته را به جـایی
که ز روز و شب گذشتم خبر از سحر ندارم

سـفـری فـتـاد جـان را به ولایـت مـعانـی
که سپهر و ماه گوید که چنین سفر ندارم

ز فراق جان من گر ز دو دیده در فشاند
تو گمان مبر که از وی دل پرگهر ندارم

چه شکـرفروش دارم که به من شکـر فروشد
که نگـفـت عـذر روزی که بـرو شکـر ندارم

بِـنمـودمـــی نـشـانــــی زِ جـمال او ولـیکـن
دو جهان به هم برآید سر شور و شر ندارم

تـبـریـز عهد کـردم که چـو شـمس دیـن بیاید
بنهم به شُکـر این سَـر که به غیر سَـر ندارم

حضرت مولانا